Hâkka Suresi

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ

elḥâḳḳah.

O gerçekleşecek büyük olay (kıyamet)!

مَا ٱلْحَآقَّةُ

me-lḥâḳḳah.

Nedir o büyük olay?

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ

vemâ edrâke me-lḥâḳḳah.

O büyük olayın ne olduğunu sen nereden bileceksin!

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ

keẕẕebet ŝemûdü ve`âdüm bilḳâri`ah.

Semûd ve Âd, kapılarını çalacak felâketi asılsız saymışlardı.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ

feemmâ ŝemûdü feühlikû biṭṭâgiyeh.

Semûd kavmi çok şiddetli bir depremle helâk edildi.

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ

veemmâ `âdün feühlikû birîḥin ṣarṣarin `âtiyeh.

Âd halkı ise dehşetli bir kasırga ile yok ediliverdi.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ

seḫḫarahâ `aleyhim seb`a leyâliv veŝemâniyete eyyâmin ḥusûmen fetere-lḳavme fîhâ ṣar`â keennehüm a`câzü naḫlin ḫâviyeh.

Allah o kasırgayı ardarda yedi gece, sekiz gün onların üzerine gönderdi. Öyle ki (orada bulunsaydın), o kavmi devrilmiş hurma kütükleri gibi oracıkta yere serilmiş halde görürdün.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ

fehel terâ lehüm mim bâḳiyeh.

Şimdi onlardan geriye kalan bir şey görüyor musun?

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ

vecâe fir`avnü vemen ḳablehû velmü'tefikâtü bilḫâṭieh.

Firavun, ondan öncekiler ve altı üstüne getirilen şehirler (halkı) hep o günahı işlediler.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً

fe`aṣav rasûle rabbihim feeḫaẕehüm aḫẕeter râbiyetâ.

Rablerinin elçisine karşı geldiler, O da onları amansız bir şekilde yakalayıp ­cezalandırdı.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ

innâ lemmâ ṭaga-lmâü ḥamelnâküm fi-lcâriyeh.

Bir zamanlar sular coştuğu vakit sizi gemide kuşkusuz biz taşıdık;

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ

linec`alehâ leküm teẕkiratev vete`iyehâ üẕünüv vâ`iyeh.

Bunu sizin için ibretli bir ders olsun ve kulaklardan hiç çıkmasın diye yaptık.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ

feiẕâ nüfiḫa fi-ṣṣûri nefḫatüv vâḥideh.

Sûra bir defa üflendiğinde;

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ

veḥumileti-l'arḍu velcibâlü fedükketâ dekketev vâḥidetâ.

Yeryüzü ve dağlar yerlerinden sökülüp birbirine bir defa çarptırılarak darmadağın ­edildiğinde;

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ

feyevmeiẕiv veḳa`ati-lvâḳi`ah.

İşte o gün olacak olur.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ

venşeḳḳati-ssemâü fehiye yevmeiẕiv vâhiyeh.

Gök yarılır, o gün (bütün) bunların düzeni çökmüştür.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ

velmelekü `alâ ercâihâ. veyaḥmilü `arşe rabbike fevḳahüm yevmeiẕin ŝemâniyeh.

Melekler göklerin etrafındadır. O gün rabbinin arşını bunların da üstünde olan sekiz (melek) yüklenir.

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ

yevmeiẕin tü`raḍûne lâ taḫfâ minküm ḫâfiyeh.

O gün hesaba çekilirsiniz, size ait hiçbir sır gizli kalmaz.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ

feemmâ men ûtiye kitâbehû biyemînihî feyeḳûlü hâümu-ḳraû kitâbiyeh.

Kitabı sağ tarafından verilen kimse der ki “Alın kitabımı okuyun;

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ

innî żanentü ennî mülâḳin ḥisâbiyeh.

Doğrusu ben, hesabımla karşılaşacağımı zaten bekliyordum.”

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ

fehüve fî `îşetir râḍiyeh.

Artık o, hoşnut olacağı bir hayat içindedir;

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ

fî cennetin `âliyeh.

Meyveleri kolayca devşirilebilir yüce bir cennettedir.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ

ḳuṭûfühâ dâniyeh.

Meyveleri kolayca devşirilebilir yüce bir cennettedir.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ

külû veşrabû henîem bimâ esleftüm fi-l'eyyâmi-lḫâliyeh.

Onlara “Geçmiş günlerde yaptıklarınıza karşılık olarak âfiyetle yiyin için” denir.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ

veemmâ men ûtiye kitâbehû bişimâlihî feyeḳûlü yâ leytenî lem ûte kitâbiyeh.

Kitabı sol tarafından verilene gelince o, “Keşke” der, “Bana kitabım verilmeseydi de hesabımın ne olduğunu bilmeseydim!

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ

velem edri mâ ḥisâbiyeh.

Kitabı sol tarafından verilene gelince o, “Keşke” der, “Bana kitabım verilmeseydi de hesabımın ne olduğunu bilmeseydim!

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ

yâ leytehâ kâneti-lḳâḍiyeh.

Keşke ölümüm her şeyi bitirseydi!

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ

mâ agnâ `annî mâliyeh.

Malım bana hiç fayda sağlamadı;

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ

heleke `annî sülṭâniyeh.

Güç ve saltanatım elimden çıkıp gitti.”

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ

ḫuẕûhü fegullûh.

(Ve şöyle emredilir:) Onu yakalayıp bağlayın;

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ

ŝümme-lceḥîme ṣallûh.

Sonra onu alevli ateşe atın!

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ

ŝümme fî silsiletin ẕer`uhâ seb`ûne ẕirâ`an feslükûh.

Sonra da (diğerleriyle birlikte) onu yetmiş arşın uzunluğunda bir zincire dizin!

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ

innehû kâne lâ yü'minü billâhi-l`ażîm.

Çünkü o, ulu Allah’a iman etmezdi;

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

velâ yeḥuḍḍu `alâ ṭa`âmi-lmiskîn.

Yoksulu doyurmayı özendirmezdi.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ

feleyse lehü-lyevme hâhünâ ḥamîm.

Bu sebeple bugün burada onun candan bir dostu yoktur.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ

velâ ṭa`âmün illâ min gislîn.

Yananların akıntısından başka yiyeceği de yoktur!

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ

lâ ye'külühû ille-lḫâṭiûn.

Onu da günahkârlardan başkası yemez.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ

felâ uḳsimü bimâ tübṣirûn.

Görebildikleriniz ve göremedikleriniz üzerine yemin ederim ki,

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ

vemâ lâ tübṣirûn.

Görebildikleriniz ve göremedikleriniz üzerine yemin ederim ki,

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ

innehû leḳavlü rasûlin kerîm.

Kur’an elbette değerli bir elçinin sözüdür.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ

vemâ hüve biḳavli şâ`ir. ḳalîlem mâ tü'minûn.

O bir şair sözü değildir. Ne de az inanıyorsunuz!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ

velâ biḳavli kâhin. ḳalîlem mâ teẕekkerûn.

O bir kâhin sözü de değildir. Ne de az düşünüyorsunuz!

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

tenzîlüm mir rabbi-l`âlemîn.

O, âlemlerin rabbi tarafından indirilmiştir.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ

velev teḳavvele `aleynâ ba`ḍa-l'eḳâvîl.

Eğer peygamber bize atfen bazı sözler uydurmuş olsaydı,

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ

leeḫaẕnâ minhü bilyemîn.

Elbette onu kıskıvrak yakalardık.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ

ŝümme leḳaṭa`nâ minhü-lvetîn.

Sonra onun can damarını koparırdık.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ

femâ minküm min eḥadin `anhü ḥâcizîn.

Hiçbiriniz buna mâni olamazdınız.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ

veinnehû leteẕkiratül lilmütteḳîn.

Doğrusu Kur’an, takvâ sahipleri için bir öğüttür.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ

veinnâ lena`lemü enne minküm mükeẕẕibîn.

İçinizde onu yalan sayanlar bulunduğunu şüphesiz bilmekteyiz.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ

veinnehû leḥasratün `ale-lkâfirîn.

Muhakkak o, kâfirler için de derin bir pişmanlık sebebidir.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ

veinnehû leḥaḳḳu-lyeḳîn.

O, gerçekten kesin bilginin kendisidir.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

fesebbiḥ bismi rabbike-l`ażîm.

Şu halde ulu rabbinin adını noksanlıklardan tenzih et!